Byle polska wieś spokojna...

Do niesamowitych i niezwykle sugestywnych autorów krótkiej prozy zaliczyć można z pewnością współczesnego pisarza Andrzeja Stasiuka. Pisarz dziś mający pięćdziesiąt jeden lat jest jednym z najwybitniejszych twórców po roku 1945. Jednym z najlepszych dzieł Stasiuk są bez wątpienia opowiadania składające się na utwór „Opowieści galicyjskie”.

Andrzej Stasiuk bezbłędnie i z wielkim naturalizmem, a jednocześnie mitycznością odmalowuje życie, a właściwie nieznośną i przyziemną egzystencję Rzeszowszczyzny czasu przemian ustrojowych. Społeczność mieściny, gdzie jeszcze niedawno znajdował się PGR, teraz w oczach przybysza-narratora jawi się jako siedlisko brudu, najniższych instynktów, zacofania, marazmu. Opowiadania te budzą w czytelniku ambiwalentne emocje. Z jednej strony odpycha wyłaniający się z kart książki świat, a z drugiej fascynuje, ponieważ jest czymś zupełnie odrębnym, swoistym, każda z opisanych postaci niezwykła. „Opowieści galicyjskie” to opowiadania, w których człowiek pozbawiony pracy, sensu życia staje się jedynie częścią nieustannie zataczającego koło czasu. Dla osób, które przerosła nowa sytuacja, które nie potrafią znaleźć swego miejsca w świecie wolności, czeka smutne dogorywanie w biedzie i beznadziei. Prawdziwy świat przenika się tu nieustannie z czasem mitycznym, tworząc niesamowity efekt głębi widzenia i interpretacji. Opowiadania Stasiuka są prozą tak niezwykłą, jak przystało na eksperymenty pisarskie końca lat 90. To świat realny i nierealny, szpetny i piękny, płytki i głęboki, nieokreślony do końca.

Dodaj komentarz

Twoje imię:

Treść komentarza: